را بگويد و رأى آنان را سرمشق قرار دهد و راه اين افراد را كه دين خدا را وسيلهء سوء استفاده قرار دادند و بندگان خدا را به بردگى گرفتند و كتاب خدا را قابل تغيير و تبديل دانستند ، در پيش گيرد . 5 - ابو خيثمه ، زهير بن حرب ثقه و مورد اعتماد ( م 234 ) گفته است : مصعب بن عبد اللّه و اسماعيل بن يعقوب تيمى ما را حديث كردند كه ابن المنكدر « 1 » با اصحابش در مجلسى نشسته بود كه تشنگى شديدى بر او عارض شد ، حركت كرد و كنار قبر رسول خدا رفت و صورتش را روى قبر نهاد ، سپس برگشت و حاضران او را مورد ملامت قرار دادند ، در جواب گفت : حالتى به من دست داده بود كه احساس خطر مىكردم ؛ از اين رو ، به قبر رسول خدا پناه برده طلب شفا نمودم . او گاهى در موضع خاصى از مسجد مىآمد و مىافتاد و در خاك مىغلتيد ، از او سرّ اين كار را خواستند ، گفت : پيامبر را در اين موضع به خواب ديدم . « 2 » 6 - عزّ بن جماعهء حموى شافعى ( م 819 ) در كتاب العلل و السؤالات گفته است : عبد اللّه بن احمد بن حنبل را از پدرش روايتى است كه ابو على بن صوف از او نقل كرده كه گفت : از پدرم سؤال كردم : مردى منبر رسول خدا را مس مىكند و بدان تبرك مىجويد و آن را مىبوسد و با قبر رسول خدا نيز چنين مىكند و از اين كار اميد ثواب از خدا دارد ، آيا اين كار درست است ؟ پدرم گفت : مانعى ندارد . « 3 » 7 - علامه احمد بن محمد مقرى مالكى ( م 1041 ) در فتح المتعال بصفة النعال - به نقل از ولى الدين عراقى گفته است : حافظ ابو سعيد بن علا گويد : در گفتار احمد بن حنبل در جزوهء قديمى با خط ابن ناصر « 4 » و ديگر حفاظ ديده‌ام كه از امام احمد در مورد بوسيدن قبر و منبر رسول خدا سؤال شد ، گفت : مانعى ندارد . او مىگويد : گفتار احمد را به

--> ( 1 ) . او محمد بن منكدر قرشى تيمى ، ابو عبد اللّه مدنى ، يكى از تابعين بزرگ است كه در سال 130 ه وفات كرده است . ( 2 ) . وفاء الوفاء : 2 / 444 . ( 3 ) . همان : 2 / 443 . ( 4 ) . او حافظ محمد بن ناصر ، ابو الفضل بغدادى است كه در سال 550 ه وفات كرده است . ابن جوزى در المنتظم : 10 / 163 گفته است : او حافظ درست و مورد اعتماد است و هيچ عيبى در او نيست .